پریا به قلم مرضیه نعمتی
پارت سی و هشتم :
تا صبح فردا خواب درستی در بیمارستان نداشتم. دیدن بچههای مریض در بخش کوکان هم روحیهام را به هم ریخته بود. صبح ساناز چشم باز کرد و گفت:
ـ آبجی من کجاام؟
دست کوچکش را در دست گرفتم و بوسیدم و گفتم:
ـ بیمارستان.
ترسید و ناگهان بغض کرد:
ـ بهم آمپول زدن؟
با محبت گفتم:
ـ نه خوشگلم. بستریت کردند، سرم زدند. آمپولم به سرمت تزریق کردند.
کمی آرام گرفت. خم شدم و گونهاش Ø
مطالعهی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۲۱ روز پیش تقدیم شما شده است.

مرضیه نعمتی | نویسنده رمان
💖💖
۱۰ ماه پیشساناز
2🤎🩵🩷❤️🧡💜💙🩶🤍💛💚
۱۰ ماه پیشمیم
2هرچی پیش می رن بیشتر احساساتشون برای هم لو می ره،دیگه نه می تونن و نه می خوان که بی تفاوت باشن 😍🙏🏻💚
۱۰ ماه پیشراز
4عالی بود بانو مث همیشه .
۱۰ ماه پیش
مرضیه نعمتی | نویسنده رمان
ممنونم عزیزم
۱۰ ماه پیشاسرا
5میدونم شماروی شخصیتهات حساسی ولی این پریااگه دست ازحرف زدن باخودش برداره آریادرست ببینه خوب آخه کدوم مردی دوست داره اززنش دورباشه😡🙏💋💞
۱۰ ماه پیش
مرضیه نعمتی | نویسنده رمان
بالاخره دست بر میداره. یه ذره زمان میبره🙂❤️
۱۰ ماه پیش
لطفا صبر کنید...

Za az
3عالی بود مرسی مرضیه جونم و راضیه جونم مثل همیشه گل کاشتین عزیزانم 😍😍❤️❤️آریا خیلی همسر خوبیه پریا همینطور بهم میان 😍😍